خبرگزاری حوزه | «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَکُمْ فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِیعاً»؛ ای کسانی که ایمان آوردهاید، آمادگی خود را (در برابر دشمن) حفظ کنید و در دستههای متعدد، یا به صورت دستهجمعی (به سوی میدان جهاد) حرکت نمایید.
آیه ۷۱ سوره نساء («خُذُوا حِذْرَکُمْ...») فراتر از یک توصیه اخلاقی، دقیقترین پروتکل امنیتی-نظامی برای بقای سیستم ایدئولوژیک در محیطی آنارشیک است. علامه طباطبایی «حِذْر» را ابزار دفاعی و اسلحه تفسیر کرده است، یعنی حالت آمادهباش دائمی.
این آیه با نفی مطلق «غفلت» و جایگزینی آن با «هوشیاری مسلحانه»، دکترین تهاجم پیشدستانه را پایهگذاری میکند. چرا تهاجمی؟ چون بلافاصله پس از فرمان تجهیز، دستور به «نَفِیر» (حمله کردن) میدهد، یعنی آمادگی برای «ضربه»، نه صرفاً دفاع.
یعنی درجه هوشیاری بالا طوری که وقتی رصد اطلاعاتی احتمال بالای خطای دشمن را داد بتوانیم ضربه اول را بزنیم و ابتکار عمل را به دست بگیریم.
این دکترین بر سه رکن استوار است:
* اول اشراف اطلاعاتی کنشگر (Active Intelligence):
اجرای «حِذْر» بدون رصد دائمی دشمن ممکن نیست. در ادبیات مدرن، این همان هژمونی اطلاعاتی است که تهدید را قبل از فعلیت یافتن در عمق استراتژیک دشمن شناسایی و خنثی میکند.
* دوم انعطاف عملیاتی و جنگ هیبریدی:
عبارت «فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِیعاً»، امضای تاکتیکی اسلام است. سیستم باید چنان چابک باشد که بین «جنگ نامتقارن/پارتیزانی»(ثُباتٍ) و «جنگ کلاسیک/فراگیر» (جَمِیعاً) بهسرعت تغییر وضعیت دهد. این قابلیت سوئیچینگ، کابوس محاسباتی دشمن است.
* سوم بازدارندگی از طریق نمایش قدرت:
جامعهای که همیشه مسلح و هشیار است، هزینه تهاجم را برای دشمن بالا میبرد. صلح نتیجه لبخند نیست، نتیجهی آگاهی دشمن از این واقعیت است که با سپاهی هوشیار و صاحب ابتکار عمل روبهروست.
امنیت، محصول مذاکره نیست، محصول آمادگی مسلحانه و توانایی تحمیل اراده در میدان است.
پوریا نقدی
نظر شما